Ομίχλη πέφτει (Γιώργος Ιωάννου)

Ομίχλη πέφτει πάλι απάνω μου∙
αν είναι δίπλα μου κανείς, τελείως άγνωστο.

Ούτε στη μνήμη μου δε βρίσκω μια χαρά μου.
Η αμαρτία τίποτε δεν άφησε∙
ούτε ένα πρόσωπο, όλα τα πήρε πίσω.

Πολλή ομίχλη πέφτει απόψε πάνω μου
– μισάνοιξε την πόρτα μου και περιμένει.

Ό,τι φοβήθηκα με βρήκε με το παραπάνω.

Γιώργος Ιωάννου

14 σκέψεις σχετικά με το “Ομίχλη πέφτει (Γιώργος Ιωάννου)

  1. Ειδικά αυτό το ποίημα του Ιωάννου το λατρεύω. Γιατί “ό,τι φοβήθηκα με βρήκε με το παραπάνω”. Άσε που μου ενέπνευσε κι εμένα ολόκληρο ποίημα.

  2. Δεν με “ρίχνετε”, μπαγαπόντηδες. Ώρες είναι τώρα να το παίξω και δημιουργός. Είναι υπερβολικά πολλοί αυτοί που το κάνουν. Δεν είναι σκόπιμο να προστεθεί άλλος ένας. Αναγνώστρια απλή έχω επανειλημμένα δηλώσει και τέτοια θα παραμείνω. Τα άλλα είναι …”φύλλα ημερολογίου” 😛

  3. 🙂 Σου το έχω ξαναπεί: “Δε φταις εσύ – η φαντασία σου τα φταίει”. 🙂 Που έφτασε και στο αχαχαχαχα- αφιέ-χαχαχα-ρωμα.

    Και μην πεις τίποτα. Το παρακάναμε πάλι κι αν δεν φωνάζει ο Σπύρος, ο Ιωάννου μας τι χρωστάει;

Σχόλια