Μελαγχολία του Ιάσονος Κλεάνδρου (Καβάφης)

ποιητού εν Κομμαγηνή, 595 μ.χ.

Το γήρασµα του σώµατος και της µορφής µου
είναι πληγή από φρικτό µαχαίρι.
∆εν έχω εγκαρτέρησι καµιά.
Εις σε προστρέχω, Τέχνη της Ποιήσεως,
που κάπως ξέρεις από φάρµακα,
νάρκης του άλγους δοκιµές, εν Φαντασία και Λόγω.

Είναι πληγή από φρικτό µαχαίρι. –
Τα φάρµακά σου φέρε, Τέχνη της Ποιήσεως,
που κάµνουνε –για λίγο– να µη νοιώθεται η πληγή.

3 σκέψεις σχετικά με το “Μελαγχολία του Ιάσονος Κλεάνδρου (Καβάφης)

  1. Συναρπαστικό ποίημα!
    “Εις σε προστρέχω, Τέχνη της Ποιήσεως,
    που κάπως ξέρεις από φάρμακα”.
    Πόση αλήθεια κρύβει, στ’ αλήθεια, αυτό το δίστιχο!
    Όσο για το τελευταίο τετράστιχο (και χίλια “μπράβο σου” (!!!), Βίκυ μου, που το έγραψες με κόκκινη γραφή), πιστεύω πως αποτελεί (μόνο του) ένα από τα ωραιότερα ποιήματα που έχουν γραφεί, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα…
    Προσωπικά, πιστεύω πως πρόκειται για σοφό απόφθεγμα, διατυπωμένο σε ποιητικό λόγο!
    Επίτρεψέ μου, Βίκυ, να σου θυμίσω το υπέροχο εκείνο βουκολικό θεοκρίτειο ειδύλλιο (“Κύκλωψ”) που αρχίζει έτσι:
    “Oὐδὲν ποττὸν ἔρωτα πεφύκει φάρμακον ἄλλο, / Νικία, οὔτ’ ἔγχριστον, ἐμὶν δοκεῖ, οὔτ’ ἐπίπαστον, / ἢ ταὶ Πιερίδες· κοῦφον δέ τι τοῦτο καὶ ἁδὺ / γίνετ’ ἐπ’ ἀνθρώποις, εὑρεῖν δ’ οὐ ῥᾴδιόν ἐστι…”
    Ο Θεόκριτος είχε αφιερώσει το ποίημά του αυτό στον φίλο του Νικία, λέγοντάς του πως το μόνο “φάρμακο” (η μόνη θεραπεία) για την πληγή που αφήνει ένας άτυχος έρωτας δεν είναι άλλο από την Ποίηση και το Τραγούδι. Σ’ αυτά είχε βρει διέξοδο και ο Κύκλωπας Πολύφημος, όταν, απελπισμένος από τον δίχως ανταπόκριση έρωτά προς την Γαλάτεια, καθόταν στην αμμουδιά και τραγουδούσε…

Σχόλια