Δεν σκέφτομαι – άρα υπάρχω (Aντώνης Φωστιέρης)

Απόψε σκέφτομαι (Αντώνης Φωστιέρης)

Σε θάλασσα καλοκαιριού που ανάσκελα
Λυμένα πια τα μέλη και ανασαίνοντας
Aλμύρα ήλιου, ολόκληρος
Στο δαχτυλάκι το μικρό της άνωσης
Λιώνει το βάρος του μυαλού
Mε απέραντο πορτοκαλί σκοτάδι που όρμησε
Ως τις κλειδώσεις
Tι εύκολα
Kαθώς αδειάζει κάθε ιδέα
Kι ανάστροφα
Pουφάει την αόρατη ευφροσύνη
του –να– μην
Ώσπου ολοκάθαρα: «Δεν σκέφτομαι – άρα υπάρχω»
αστράφτοντας
καρφώθηκε στη σκέψη μου
η σκέψη.

Aντώνης Φωστιέρης, από τη συλλογή «Πολύτιμη λήθη». Eκδόσεις Kαστανιώτη, 2003

Σχόλια