Πόσο μονάχος που ‘μαι αυτό το δείλι… (Ρώμος Φιλύρας)

Εδώ γυρτός, στην κόχη, στο παράθυρο
πόσο μονάχος που ‘μαι αυτό το δείλι
κανείς δεν ήρθε ως την πικρή μου μόνωση
μήτε η καλή μου, μήτε κι άλλοι φίλοι
κοιτάω απλά και ωραία που ξετυλίγονται
οι αγάπες των πουλιών πίσω απ’ το τζάμι
με το τραγούδι ενός ανίδεου τζίτζικα
που μες τη ζέστη πια έχει αποκάμει
κάποιος ανθός, πίσω απ’ τη στέγη ανάλαφρα
που υψώθηκε ο καπνός συλλογισμένος
μια πεταλούδα ερωτική
κι όμως, πόσο έρημος ανάμεσό τους
που ‘μαι απόψε, ξένος, πικρή ερημιά
και τώρα πόσο εμάκρυνε το μάταιο βουητό
του μαύρου κόσμου
και τι επιπόλαια Θέε μου
μ’ εγκατέλειψαν τα πάντα απόψε
ως και ο εαυτός μου

(Ένα ποίημα που σημείωσα, ακούγοντάς το, ξέρει κανείς τον τίτλο του; Έβαλα απλά τον δεύτερο στίχο. Πηγή: ΕΤ2, ΕΠΟΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ (2021), Ρώμος Φιλύρας, 16/3/2021, 21:10)

Σχόλια

Ποιήματα
Αρέσει σε %d bloggers: