Τα χρειώδη (Δώρα Κασκάλη)

Τα χρειώδη (Δώρα Κασκάλη)

Έτσι να ζω με το τίποτα
να κολατσίζω με δυο λέξεις,
να έχω για προσκέφαλο
βιβλία ξεχασμένων ποιητών,
να πίνω καφέ με
τον ακέραιο Παπαδιαμάντη μου.
Να δίνω καταφύγιο στο δαρμένο σκυλί
που το λέν’ Καλοσύνη.
Συνέχεια ανάγνωσης “Τα χρειώδη (Δώρα Κασκάλη)”