1. Ποίηση και θάνατος (Αντώνης Φωστιέρης)
  2. Η ποίηση αρχίζει από εκεί που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος (Οδυσσέας Ελύτης)
  3. Το σπουργίτι (Ιβάν Τουργκένιεφ, μετάφραση: Γιώργος Χαβουτσάς)
  4. Ο άνθρωπος των γραμμάτων δε μιλεί· γράφει
  5. Οι χαμένοι φίλοι έρχονται πάντα ξαφνικά… (Μάνος Ελευθερίου)
  6. Πάντα χρειάζεται να υπάρχει ένας άνθρωπος δίπλα σου (Μάνος Ελευθερίου)
  7. Πάντα κούρσευαν άλλωστε οι νεκροί (Κατερίνα Καριζώνη)
  8. Οι άνθρωποι όταν λένε «σ’ αγαπώ», αγαπάνε τον εαυτό τους (Σταύρος Σταυρόπουλος)
  9. Αποχαιρετιστήρια επιστολή (Κώστας Καρυωτάκης)