Στη διάλεκτο της μοναξιάς (Τόλης Νικηφόρου)

sunset

στο βάθος ξεχωρίζει η θάλασσα
ένα γαλάζιο αστραφτερό κι απρόσιτο
μια δίψα
ψηλά στο μυστικό κελάρι τ’ ουρανού
μπρούσκο εκλεκτό της μνήμης
Συνέχεια ανάγνωσης ποιήματος “Στη διάλεκτο της μοναξιάς (Τόλης Νικηφόρου)”

Εωθινό (Φίλιπ Λάρκιν, μετάφραση: Σπύρος Δόικας)

death

Δουλεύω όλη μέρα και τα κουτσοπίνω το βραδάκι
Ξυπνώ τις τέσσερις στο άηχο σκοτάδι και χαζεύω.
Κάποια στιγμή ο ήλιος θα φανεί στις άκρες τις κουρτίνας.
Μέχρι τότε θωρώ αυτό που ανέκαθεν υπήρχε
Τον θάνατο ακάματο, τώρα μια μέρα ολόκληρη πιο κοντά
Καθιστώντας κάθε άλλη σκέψη αδύνατη
Εκτός από το πού, πότε και πώς εγώ ο ίδιος θα πεθάνω.
Μάταιο ερώτημα. Ωστόσο ο τρόμος
Του να πεθαίνεις και του να είσαι νεκρός
Επιστρέφει για να με ακινητοποιήσει και να με τρομοκρατήσει.
Συνέχεια ανάγνωσης ποιήματος “Εωθινό (Φίλιπ Λάρκιν, μετάφραση: Σπύρος Δόικας)”

Είναι πολλοί (Ανέστης Ευαγγέλου)

Είναι πολλοί που ουρλιάζουνε τις νύχτες
κι άψογοι, την ημέρα, περιφέρονται ανάμεσά μας,
πολλοί μ’ έν’ αναμμένο σίδερο μες στο μυαλό
κόκκινο σίδερο κάτω απ’ το δέρμα.

Είναι πολλά τ’ αδέρφια μου. Δεν είμαι μόνος.
Συνέχεια ανάγνωσης ποιήματος “Είναι πολλοί (Ανέστης Ευαγγέλου)”

Νεκρός (Ντέμης Κωνσταντινίδης)

Πίσω από τα βλέφαρα των ματιών
έχει περάσει κιόλας το φιλμάκι της ζωής.
Τέλος και καλό δε γίνεται.
Αν τώρα θες να βαυκαλίζεσαι, έχει καλώς.
Ποιο παραμύθι όμως θα πιστέψεις;
Παχύς παπάς, χοντρός γιατρός!
Η πλάση, ο κόσμος, ο πολιτισμός
όλα ίσον ένα:
συντρίμμια, ενέργεια και σκόνη
πεταμένα.

Ντέμης Κωνσταντινίδης, Νεκρός, Από τη συλλογή Διαθέσεις (2008)

Χαμόγελο (Ντέμης Κωνσταντινίδης)

Υπάρχω κάτω απ’ τον έναστρο ουρανό.
Η λάμψη των αστεριών – αντανάκλαση
της ξαφνικής μου ευδιαθεσίας.
Ίσως αυτά τα αστέρια να είναι χαμόγελα
κάποιων παιδιών.

Ντέμης Κωνσταντινίδης, Χαμόγελο: Από τη συλλογή Διαθέσεις (2008)

Η ομίχλη δεν καταργεί τον ουρανό (Γιώργος Λαμπράκος)

Η ομίχλη δεν καταργεί τον ουρανό
αν όμως εστιάζεις
μεσ’ από μηχανή
αυτόματης θλίψης
δεν θα διακρίνεις ποτέ
αν το όνειρο
είναι σκοτάδι
ή φως
που για πένθος
ντύθηκε στα μαύρα.

Γιώργος Λαμπράκος, από τη συλλογή Ονειροπώληση

Γράφοντας εκδικούμαστε τα πράγματα (Νίκος Καρούζος)

Μαύρη εκδίκηση… (κορνάρισμα στο γάμο του Καραγκιόζη).
Πενθήμονας αναπνέω πάλι καπνίζοντας.
Θα ‘λεγα όμως το σκοτάδι μεγάλο προνόμιο -: τη νύχτα
είν’ όλα ανοιχτά τα ερωτήματα.
Στην αλήθεια δεν υπάρχει ωράριο, δεν κατεβάζει
τα ρολά της, Συνέχεια ανάγνωσης ποιήματος “Γράφοντας εκδικούμαστε τα πράγματα (Νίκος Καρούζος)”

Έρωτας μπαστούνι (Σταύρος Σταυρόπουλος)

Γιορτάζει ποτέ κάτι που είναι διακαώς γιορτή; Ποιος ξέρει. Η αμφίσημη γιορτή με τα διάσημα δάκρυα: της ερχόμενης λύπης. Κόσμος περιμένει. Από νωρίς, το μετρό βραχνό. Έρωτες πάνω στα σύρματα, πάνω στα καλώδια των τρόλεϊ, πάνω στα ρόλεϊ των μαλλιών. Έρωτες στα χιόνια. Σοκολατάκια από σώματα στη σειρά, δαγκώνεις προσεκτικά. Τα δόντια της καρδιάς. Και οι ανάγκες των ανθοπωλείων. Των ανθρώπων.
Συνέχεια ανάγνωσης ποιήματος “Έρωτας μπαστούνι (Σταύρος Σταυρόπουλος)”