Τα χρειώδη (Δώρα Κασκάλη)

Έτσι να ζω με το τίποτα
να κολατσίζω με δυο λέξεις,
να έχω για προσκέφαλο
βιβλία ξεχασμένων ποιητών,
να πίνω καφέ με
τον ακέραιο Παπαδιαμάντη μου.
Να δίνω καταφύγιο στο δαρμένο σκυλί
που το λέν’ Καλοσύνη.
Συνέχεια ανάγνωσης «Τα χρειώδη (Δώρα Κασκάλη)»

Παρατηρώ τα δάκτυλά σου (Δώρα Κασκάλη)

Παρατηρώ τα δάκτυλά σου
που τυλίγουνε καπνό∙
θα μυρίζουν την αψιά οσμή
της πεθαμένης χλωροφύλλης,
του χαρτιού που αναλώνει από
λατρεία το κορμί του
μες στο στόμα σου.
Συνέχεια ανάγνωσης «Παρατηρώ τα δάκτυλά σου (Δώρα Κασκάλη)»

Τον Χάρο ας γυρέψουμε (Τζον Μίλτον, μετάφραση: Σπύρος Δόικας)

Τον Χάρο ας γυρέψουμε, κι αν δεν τον βρούμε
Με τα ίδια μας τα χέρια τον καρπό του ας γευτούμε
Συνέχεια ανάγνωσης «Τον Χάρο ας γυρέψουμε (Τζον Μίλτον, μετάφραση: Σπύρος Δόικας)»

Πώς σας αγάπησα βαθιά (Ροδόλφος Κράους)

Πώς σας αγάπησα βαθιά, βαθύτατα στο εγώ μου,
Μπλάβα βουνά και θάλασσα μαβιά της Αττικής,
Γραμμένες κορυφογραμμές στο χάδι της αυγής,
Ακρόγιαλα που εζήσατε και ζείτε τ’ όνειρό μου.
Συνέχεια ανάγνωσης «Πώς σας αγάπησα βαθιά (Ροδόλφος Κράους)»