Τα πρωινά περνούνε φωτεινά και έρημα (Τσέζαρε Παβέζε, Σπύρος Δόικας)

woman

Τα πρωινά περνούνε φωτεινά και έρημα.
Έτσι κάποτε άνοιγαν τα δικά σου μάτια.
Το πρωινό κυλούσε αργά, σαν μια θάλασσα
γεμάτη φως που λιμνάζει. Το πρωινό σιωπούσε. Συνέχεια ανάγνωσης “Τα πρωινά περνούνε φωτεινά και έρημα (Τσέζαρε Παβέζε, Σπύρος Δόικας)”

Το θλιμμένο κρασί (Τσέζαρε Παβέζε, Σπύρος Δόικας)

tree

Το δύσκολο είναι να την αράξεις στη γωνίτσα σου δίχως να σε προσέξουν.
Τα υπόλοιπα έρχονται μόνα τους. Τρεις γουλίτσες
και σου ξανάρχεται η όρεξη να χάνεσαι στις σκέψεις σου. Συνέχεια ανάγνωσης “Το θλιμμένο κρασί (Τσέζαρε Παβέζε, Σπύρος Δόικας)”

O θάνατος θα ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου (Τσέζαρε Παβέζε, Σωτήρης Τριβιζάς)

crying-woman

O θάνατος θα ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου
αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει
Συνέχεια ανάγνωσης “O θάνατος θα ‘ρθει και θα ‘χει τα μάτια σου (Τσέζαρε Παβέζε, Σωτήρης Τριβιζάς)”