Τα χρειώδη (Δώρα Κασκάλη)

Τα χρειώδη (Δώρα Κασκάλη)

Έτσι να ζω με το τίποτα
να κολατσίζω με δυο λέξεις,
να έχω για προσκέφαλο
βιβλία ξεχασμένων ποιητών,
να πίνω καφέ με
τον ακέραιο Παπαδιαμάντη μου.
Να δίνω καταφύγιο στο δαρμένο σκυλί
που το λέν’ Καλοσύνη.
Συνέχεια ανάγνωσης “Τα χρειώδη (Δώρα Κασκάλη)”

Παρατηρώ τα δάκτυλά σου (Δώρα Κασκάλη)

Παρατηρώ τα δάκτυλά σου (Δώρα Κασκάλη)

Παρατηρώ τα δάκτυλά σου
που τυλίγουνε καπνό∙
θα μυρίζουν την αψιά οσμή
της πεθαμένης χλωροφύλλης,
του χαρτιού που αναλώνει από
λατρεία το κορμί του
μες στο στόμα σου.
Συνέχεια ανάγνωσης “Παρατηρώ τα δάκτυλά σου (Δώρα Κασκάλη)”