Θα πεθάνω ένα πένθιμο… (Κώστας Ουράνης)

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μεσ’ στην κρύα μου κάμαρα, όπως έζησα μόνος
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν’ ακούω
και τον κούφιο τον θόρυβο που ανεβάζει ο δρόμος
Συνέχεια ανάγνωσης “Θα πεθάνω ένα πένθιμο… (Κώστας Ουράνης)”

Της αγάπης (Κώστας Ουράνης)

Νά ‘ξερες πώς λαχτάριζα τον ερχομό σου, Αγάπη
που ίσαμε τα σήμερα δε σ’ έχω νιώσει ακόμα,
μα που ένστικτα το είναι μου σ’ αναζητούσαν, όπως
τη γόνιμη άξαφνη βροχή το στεγνωμένο χώμα!
Συνέχεια ανάγνωσης “Της αγάπης (Κώστας Ουράνης)”