Επιθυμίες (Φίλιπ Λάρκιν)

alone-crowd

Πέρα απ’ όλα αυτά, η επιθυμία τού να είσαι μόνος:
Άσχετα με το πόσο σκοτεινιάζει ο ουρανός με προσκλητήριες κάρτες
Άσχετα με το πόσο ακολουθούμε τις εγχάρακτες οδηγίες του σεξ
Άσχετα με το πόσο η οικογένεια φωτογραφίζεται κάτω από τη σημαία –
Πέρα απ’ όλα αυτά, η επιθυμία τού να είσαι μόνος.
Συνέχεια ανάγνωσης “Επιθυμίες (Φίλιπ Λάρκιν)”

Κολοφωτιές (Σπύρος Μπογδάνος)

Πυγολαμπίδες

Τα σύννεφα σκεπάσανε τ’ αστέρια τ’ ουρανού
τα λόγια σου χαμήλωσαν τα φώτα κάποιου δρόμου,
μαζί τους χάθηκαν οι σκιές του φόβου και του τρόμου,
που γύρω μας τριγύριζαν, φαντάσματα του νου.
Συνέχεια ανάγνωσης “Κολοφωτιές (Σπύρος Μπογδάνος)”

Παράπονο (Ευτυχία Γερ. Μάστορα)

Στάσου διαβάτη Παξινέ κοντά μου που διαβαίνεις
κι είναι σα να μη με θωρείς κι ούτε να με γνωρίζεις,
παλιέ μου γνώριμε ακριβέ, παλιέ καλέ μου φίλε,
που σου ’ταζα και σου ’δινα ό,τι πολύτιμο είχα,
σε σένα και στον κύρη σου, στη μάνα, στα παιδιά σου,
στον πάππου και στη νόνα σου γενιές κι αιώνες πίσω.
Συνέχεια ανάγνωσης “Παράπονο (Ευτυχία Γερ. Μάστορα)”

Τ’ όμορφο πράγμα είναι χαρά παντοτινή (Τζων Κητς)

lone-tree

Τ’ όμορφο πράγμα είναι χαρά παντοτινή:
ποτέ μηδαμινή δεν τ’ απομένει μοίρα·
μα για μας θα παρέχει
ήσυχο δώμα πάντοτε και ύπνο που θα έχει
πλήθος γαλήνια όνειρα, ανάσα, και υγεία.
Συνέχεια ανάγνωσης “Τ’ όμορφο πράγμα είναι χαρά παντοτινή (Τζων Κητς)”

Είναι πολλοί (Ανέστης Ευαγγέλου)

Είναι πολλοί που ουρλιάζουνε τις νύχτες
κι άψογοι, την ημέρα, περιφέρονται ανάμεσά μας,
πολλοί μ’ έν’ αναμμένο σίδερο μες στο μυαλό
κόκκινο σίδερο κάτω απ’ το δέρμα.

Είναι πολλά τ’ αδέρφια μου. Δεν είμαι μόνος.
Συνέχεια ανάγνωσης “Είναι πολλοί (Ανέστης Ευαγγέλου)”

Κερδισμένη σιωπή (Μαρία Καραγιάννη)

Χειρονομίες απλώνουν τρυφερά οι λέξεις
στον πληγωμένο αέρα
Κερδισμένη σιωπή
Σκεπασμένοι καθρέφτες
σε μέρα ξαφνικής ταφής
Και τα μάτια
να καλούν σα ρόπτρα σφραγισμένης θύρας
στις μέσα αυλές με τα βαθιά πηγάδια
και τα πνιγμένα βρέφη

Μαρία Καραγιάννη, από τη συλλογή Η κατάδυση και ο πυθμένας (1973)

Εγώ σ’ επισκέπτομαι (Μαρία Καραγιάννη)

Όταν τα ρούχα σου αίφνης
μοσχοβολάνε κέδρο
και με θυμάσαι ανεξήγητα
ή το πρωί ξυπνάς σ’ ένα δωμάτιο
με ήσυχη θάλασσα
και γύρω σου πετάν ιδρωμένα φύλλα
εγώ σ’ επισκέπτομαι

Μαρία Καραγιάννη, από τη συλλογή Μυστική δίοδος (1989), ενότητα Μυστική δίοδος, Ι (1980-1986)]

Από πρωίας (Θανάσης Γεωργιάδης)

οικειοποιήσου το γιασεμί και σώπα

χρώματα ζαφοράς στον αέρα και το
ποτήρι σου
μη λες δυνατά τ’ όνομά μου
θα χαθούν
όταν ξαφνιαστεί το αόρατο πουλί
στον ώμο σου

τι άλλο να πω πρωί πρωί
ξύπνησα λίγο πριν μ’ ένα ποίημα
στο στόμα

Θανάσης Γεωργιάδης, Από πρωίας, Από τη συλλογή τα στάσιμα (2007)

Νεκρός (Ντέμης Κωνσταντινίδης)

Πίσω από τα βλέφαρα των ματιών
έχει περάσει κιόλας το φιλμάκι της ζωής.
Τέλος και καλό δε γίνεται.
Αν τώρα θες να βαυκαλίζεσαι, έχει καλώς.
Ποιο παραμύθι όμως θα πιστέψεις;
Παχύς παπάς, χοντρός γιατρός!
Η πλάση, ο κόσμος, ο πολιτισμός
όλα ίσον ένα:
συντρίμμια, ενέργεια και σκόνη
πεταμένα.

Ντέμης Κωνσταντινίδης, Νεκρός, Από τη συλλογή Διαθέσεις (2008)

Χαμόγελο (Ντέμης Κωνσταντινίδης)

Υπάρχω κάτω απ’ τον έναστρο ουρανό.
Η λάμψη των αστεριών – αντανάκλαση
της ξαφνικής μου ευδιαθεσίας.
Ίσως αυτά τα αστέρια να είναι χαμόγελα
κάποιων παιδιών.

Ντέμης Κωνσταντινίδης, Χαμόγελο: Από τη συλλογή Διαθέσεις (2008)