Το θλιμμένο κρασί (Τσέζαρε Παβέζε, Σπύρος Δόικας)

tree

Το δύσκολο είναι να την αράξεις στη γωνίτσα σου δίχως να σε προσέξουν.
Τα υπόλοιπα έρχονται μόνα τους. Τρεις γουλίτσες
και σου ξανάρχεται η όρεξη να χάνεσαι στις σκέψεις σου. Συνέχεια ανάγνωσης ποιήματος “Το θλιμμένο κρασί (Τσέζαρε Παβέζε, Σπύρος Δόικας)”

Οι μεταμορφώσεις της αιματορουφήχτρας (Σαρλ Μπωντλαίρ | μετάφραση: Γιώργος Σημηριώτης)

vampires

Τότε η γυναίκα με τ’ αβρά χείλη τα φραουλένια
σα φίδι από σε κάρβουνα άναφτα στριφογυρνώντας,
και μέσα στο στηθόδεσμο τα στήθια της ζουλώντας,
άφινε τέτοια να κυλούν λόγια μοσχομελένια:
Συνέχεια ανάγνωσης ποιήματος “Οι μεταμορφώσεις της αιματορουφήχτρας (Σαρλ Μπωντλαίρ | μετάφραση: Γιώργος Σημηριώτης)”

Και ’κείνη, αχ, η φωτιά, ’κεί που λογάριαζα ότι εσβήστη (Πετράρχης, μτφ. Γιώργος Κεντρωτής)

flame

Και ’κείνη, αχ, η φωτιά, ’κεί που λογάριαζα ότι εσβήστη
από τον παγετό ή απ’ το χρόνο που όλα τα ξεκάνει,
ξανάναψε, και σε μαρτύρια την ψυχή μου βάνει.
Συνέχεια ανάγνωσης ποιήματος “Και ’κείνη, αχ, η φωτιά, ’κεί που λογάριαζα ότι εσβήστη (Πετράρχης, μτφ. Γιώργος Κεντρωτής)”

Μουσική (Λορέντζος Μαβίλης)

concert

Εις την γλυκιά της νύκτας ήσυχη ερημία,
ενώ λαμποκοπούν τ’ αστέρια μαγεμένα,
τ’ αέρι παίρνει απ’ τους ανθούς την ευωδία
και τα νερά κρυφομιλούν ερωτεμένα.
Συνέχεια ανάγνωσης ποιήματος “Μουσική (Λορέντζος Μαβίλης)”

Στη διάλεκτο της μοναξιάς (Τόλης Νικηφόρου)

sunset

στο βάθος ξεχωρίζει η θάλασσα
ένα γαλάζιο αστραφτερό κι απρόσιτο
μια δίψα
ψηλά στο μυστικό κελάρι τ’ ουρανού
μπρούσκο εκλεκτό της μνήμης
Συνέχεια ανάγνωσης ποιήματος “Στη διάλεκτο της μοναξιάς (Τόλης Νικηφόρου)”

Το χλοοκοπτικό (Φίλιπ Λάρκιν, μετάφραση: Σπύρος Δόικας)

hedgehog

Tο χλοοκοπτικό σταμάτησε, δύο φορές
Σκύβοντας, βρήκα ένα σκαντζόχοιρο να ‘χει φράξει τις λεπίδες
Δολοφονημένο. Την είχε αράξει στο ψηλό γρασίδι.
Συνέχεια ανάγνωσης ποιήματος “Το χλοοκοπτικό (Φίλιπ Λάρκιν, μετάφραση: Σπύρος Δόικας)”

Εωθινό (Φίλιπ Λάρκιν, μετάφραση: Σπύρος Δόικας)

death

Δουλεύω όλη μέρα και τα κουτσοπίνω το βραδάκι
Ξυπνώ τις τέσσερις στο άηχο σκοτάδι και χαζεύω.
Κάποια στιγμή ο ήλιος θα φανεί στις άκρες τις κουρτίνας.
Μέχρι τότε θωρώ αυτό που ανέκαθεν υπήρχε
Τον θάνατο ακάματο, τώρα μια μέρα ολόκληρη πιο κοντά
Καθιστώντας κάθε άλλη σκέψη αδύνατη
Εκτός από το πού, πότε και πώς εγώ ο ίδιος θα πεθάνω.
Μάταιο ερώτημα. Ωστόσο ο τρόμος
Του να πεθαίνεις και του να είσαι νεκρός
Επιστρέφει για να με ακινητοποιήσει και να με τρομοκρατήσει.
Συνέχεια ανάγνωσης ποιήματος “Εωθινό (Φίλιπ Λάρκιν, μετάφραση: Σπύρος Δόικας)”